เนื่องจากว่าแต่ละคนยังคงมีภาระงานที่ต้องทำกันอยู่ บ้างก็ต้องเรียน บ้างก็ต้องทำงาน
ส่วนคนที่รับตำแหน่งประจำจริงๆ ก็ยังไม่เห็นว่าได้ทำงานกันตามเวลาที่กำหนด

ไม่ใช่เพราะใครขี้เกียจหรืออย่างไร แต่เนื้องานมันไม่มากพอที่จะต้องทุ่มเวลา
5 วันต่อสัปดาห์ในการทำงานนั้นๆ เสียหน่อย

และที่หวั่นเกรงก็คือ ตอนนี้ item กำลังนับเวลาถอยหลัง
เพราะค่าใช้จ่ายมันพอมีเหลือแค่ไม่เกิน 3 เดือนแน่ๆ
และท่านชล น้องเติ้ล ก็มีแผนจะไปเรียนต่อนอก ซึ่งเราต้องขาดคนทำงานอีก
ดังนั้น การลงหลังปักฐานด้วยโครงการขนาดใหญ่ที่จะหล่อเลี้ยงการทำงาน
จึงมีความสำคัญมากกว่าโครงการย่อย

ยกตัวอย่างที่ idea เคยคิดจะของบจากศูนย์คุณะรรมขนาดใหญ่มาเลี้ยงองค์กร
แต่สุดท้ายไม่มีใครได้ทำ ไม่เคยได้คิดวางแผนใหญ่ขนาดนั้น
เพราะเอาเวลามาลงโครงการรายย่อยที่ได้เงินก่อนมากกว่า
นั่นก็หมายถึงว่าเราต้องเหนื่อย ปากกัดตีนถีบ ใช้เงินเดือนชนเดือน

ซึ่งประเด็นนั้นน่าจะสำคัญกว่าการลงรายละเอียดของแต่ละฝ่าย
เพราะงานในแต่ละฝ่ายจะไม่ได้เริ่มต้น ถ้าไม่มีโครงการขนาดใหญ่มารับ