ที่บ้าน…ความคิด…ข้างนอก…ตอกย้ำ
วันนี้เราตื่นเช้าเหมือนกัน หลายวันแล้วที่ไม่ได้มาเขียนเลย งานเยอะแล้วก็ไปต่างจังหวัดบ่อยด้วย
เช้านี้หลังจากตื่นแล้วจะมาทำภารกิจส่วนตัว ขณะอยุ่ในห้องน้ำหลังจากอาบน้ำเสร็จ เราเตรียมที่จะแปรงฟัน
เราใช้ขันตักน้ำขึ้นมาวางไว้สำหรับบ้วนปากเรากำลังยกขันขึ้นมาบ้วนปาก แล้วเราพบว่า ในขันมีเศษหินหรือ
กรวดอะไรสักอย่าง(บ้านเราน้ำสะอาด) ขณะนั้นเราเทน้ำทิ้งทั้งขันเลย เพื่อกำจัดสิ่งที่ไม่ต้องการเล็กๆอันนึง
เท่านั้น เรากลับมานั่งคิดว่าจริงๆแล้วเรา น่าจะเทน้ำที่ดีลงอ่างก่อนให้เหลือน้ำที่ดีให้น้อยที่สุด แล้วค่อย
เททิ้งที่ท่อ
เรื่องนี้ทำให้เราคิดได้ว่าบางที่ คนเราเมื่อคิดว่าอะไรไม่ดีเรา ก็พยายามกำจัดเสีย โดยที่ไม่คิดว่าจะมีอะไรเสียบ้าง
โดยเฉพาะ เรื่องผลประโยชน์ของตนอ่ะ ถ้าเราอยากได้อะไรดีๆ แม้ว่าจะต้องเหยียบย่ำคนดี ก็จะทำ โดยไม่ยั้งคิด
โลกมนุษย์เราน่ากลัว จิตใจเราเองยิ่งน่ากลัว จริงๆ และอีกเรื่องที่คิดได้ สิ่งดีที่ซ่อนอยู่ ทำให้เราคิดว่ามันไม่ดี
ไปเสียหมด เราเชื่อสิ่งที่ตาเรามองเห็นแล้วตัดสินสรุปความดีหรือไม่ดี ด้วยควมคิดชั่ววูปมาก แล้วเราก็ต้อง
มานั่งเสียใจเมื่อเห็นผลลัพธ์ของการแยกแยะไม่ได้ บวกกับอามรณ์ในการตัดสิน
เดี๋ยวจะหดหู่สู้ชีวิตต่อไม่ได้ วันนี้เราไปงานรับปริญญาที่จุฬา เราได้รู้จักพี่คนนึงจากการแนะนำของเพื่อนเรา
พี่อัธยาศัยดีมาก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นครับ พี่เขาถามผมว่าผมทำอะไร ผมบอกว่าผมเป็นอาชีพรับจ้างครับ
(ไม่ได้บอกว่าเป็นNGO เพราะในบัตรประชาชนไทยลงอาชีพ NGO ว่าอาชีพรับจ้าง)พี่ก็ถามต่ออีกอะไร แบบไหน
ตอบไปว่า อ๋อ Freelance ครับรับจ้างไปเรื่อยครับสุดท้ายทนสายต่อใครรู้ไม่ได้ เลยบอกไปว่าเป็น NGO
พี่ก็ถามทำเกี่ยวกับอะไร ก็บอกพี่เขาไปว่ามีหลายแบบ ส่วนตัวเน้นงานพัฒนาเยาวชน ในมหาลัยผ่านการทำกิจกรรม
นอกนั้นก็ทำงานอาสาสมัครบ้าง พี่เขาสนใจมากอยากสอนภาษาอังกฤษให้เด็กรวมทั้งงานอาสาอื่นพี่เขาก็ทำงาน
สอนพิเศษภาษาอยู่เขาจบโท Marketing จากSydney ด้วย ซึ่งไม่เกี่ยวกับอาชีพที่ทำอยู่เลย แล้วก็พูดพร้อม
กับพี่เขาว่าเรียนทำไมว่ะเนี่ย ทำให้เชื่อว่าคนที่อยากทำงานด้านนี้มีเยอะเหมือนกันน่ะ และคนที่เรียนไปเอาวุฒิ
เฉยๆแล้วไม่รู้จะทำอะไรต่อในชีวิตนี้ช่างเยอะนัก เรายิ่งมั่นใจว่าจะทำงานด้านนี้ให้ติดตลาดให้ได้ โฮะๆ
ให้คนมีงานที่เป็นที่พึ่งทางความฝันให้ได้
เรื่องสุดท้ายที่อยากเล่า คือกำลังนั่งบนรถเมล์อยู่ก็มีน้องผู้หญิงเด็กมหาลัยขึ้นมา แล้วก็มานั่งเบาะด้านหน้าขวามือเรา
ชีเปรี้ยวมากครับ ผมแบบทั้งดัด ทำสี ตัดแบบเกาหลี โหและขาวด้วย555 ขณะนั้นเองเราเหลียวมองทางด้านซ้ายมือ
มีอาอึมท่านนึงกำลังมองเด็กสาวนั้นด้วยความตะลึงอย่างแรง แล้วเขามองลูกสาวเขาที่นั่งอยู่ด้านหน้าเป็นเด็กม.ปลาย
ด้วยสายตาที่กระผมเห็นแล้วเดาว่า ห่วงลูกจะเป็นแบบนั้น และคิดอะไรไปต่างๆนาๆ คนอ่านแล้วก็เอาไปคิดเองน่ะ
ส่วนผมเนี่ยคิดว่า วัฒนธรรมเนี่ยต้องมากพร้อมกับความเข้าใจ ให้คนยุคเก่าเข้าใจสาเหตุที่ทำ และคนที่ทำก็เข้าใจตัวเองว่า
ทำแล้วอะไร หรือทำไปทำไมนั่นเอง แค่นั้นแล้วเลือกที่จะรับในแบบมุมของตัวเอง อย่างมีเหตุผลน่าจะดี55 อย่างผมไม่ตามกระแส
เพราะรู้สึกนิสัยไม่ชอบคิดเหมือนใครเท่าไหร่ และเอาความสบายเป็นที่ตั้ง เลยแต่งได้แค่พื้นๆเท่านั้น
วันนี้ก็ปรัชญาไปมากแล้ว อ่านแล้วอย่าไปเครียดมาก แต่คิดให้มากก็พอครับ
ปล.เหนื่อยงานเยอะด้วย ขี้เกียจจริงๆ
July 16th, 2007 at 2:49 pm
ให้กำลังใจพี่จิลครับ
July 20th, 2007 at 6:36 pm
อ่านแล้วนึกถึงอะไรเรื่อยเปื่อย..
แต่คิดไปคิดมา ไม่เขียนต่อดีกว่า เพราะเขียนไปคนอื่นอ่านก็คงงงๆ
เอาเป็นว่าขอบคุณที่ได้เขียนให้อ่านและทำให้ได้คิดอะไรเรื่อยเปื่อยๆละกันค่ะ